ولادت حضرت امام حسین(ع) و اعياد شعبانيه بر همگان مبارک
شیخ طوسی و دیگران به سند معتبر از حضرت امام رضا(ع)نقل کردهاند که چون حضرت امام حسین(ع) متولد شد، حضرترسول(ص) اسماء بنت عمیس! را فرمود که: بیاور فرزند مرا ایاسماء.
اسماء میگوید: آن حضرت را در جامعه سپید پیچیده به خدمتحضرت رسالت(ص) بردم، حضرت او را گرفت و در دامن گذاشت ودر گوش راست او اذان و در گوش چپش اقامه گفت، پس جبرئیلنازل شد و گفت: حقتعالی تو را سلام میرساند و میفرماید کهچون علی(ع) نسبت به تو به منزله هارون است نسبت بهموسی(ع)، پس او را به اسم پسر کوچک هارون نام کن که شبیراست، و چون لغت تو عربی است او را حسین نام کن. پس حضرترسول(ص) او را بوسید و گریست و فرمود که: تو را مصیبتی عظیمدرپیش است. خداوندا لعنت کن کشنده او را، پس فرمود که: ایاسماء! این خبر را به فاطمه مگو.
چون روز هفتم شد، حضرت رسول(ص) فرمود که: بیاور فرزندمرا. چون او را به نزد آن حضرت بردم، گوسفند سیاه و سفیدی ازبرای او عقیقه کرد، یک رانش را به قابله داد و سرش را تراشید و بهوزن موی سرش نقره تصدق کرد و دارویی است خوشبو بر سرشمالید،(1) پس او را بر دامن خود گذاشت و فرمود: ای اباعبدالله! چهبسیار گران است بر من کشته شدن تو، پس بسیار گریست.
آسماء گفت: پدر و مادرم فدای تو باد، این چه خبریست که درروز اول ولادت گفتی و امروز نیز میفرمایی و گریه میکنی؟
حضرت فرمود: که میگریم بر این فرزند دلبند خود که گروهیکافر ستمکار از بنیامیه او را خواهند کشت، خدا نرساند به ایشانشفاعت مرا، خواهد کشت او را مردی که رخنه در دین من خواهدکرد و به خداوند عظیم کافر خواهد شد، پس گفت: خداوندا، سؤالمیکنم از تو در حق این دو فرزندم آنچه را که سؤال کرد ابراهیم درحق ذریت خود. خداوندا، تو دوست داری ایشان را و دوست دار هرکس که دوست میدارد ایشان را، و لعنت کن هرکه ایشان را دشمندارد لعنتی چندان که آسمان و زمین پر شود.(2)
------------ --------- --------- -
1- بحارالانوار، ج 42، ص 239 به نقل از عیون اخبارالرضا(ع)، ج 2،ص 26.
2- بحارالانوار، ج 44، ص 250 به نقل از امالی طوسی، مجلس 13