| تبليغات | X |
السلام عليک يا محمد بن علي، ايها الامام الباقر يابن رسول الله
گل ستاره وجود حضرت باقر در آسمان شيعه تابيدن گرفت؛ امامی که شكافنده دانش ها، جامع علم و منبع دانش و مشهور به فضيلت و بينش است و درجه علم و دانشش بالاتر از فهم بشري، امام پايداري و تلخي چشيده اي از حماسه عاشورا كه پيمانش با خدا غير قابل ترديد و فضيلت و كمالش غير قابل انكار است. امام علم كه چشمههاي جوشان دانش و فنون و حكمت از انديشه هاي اين بابغه دين مي جوشيد و ميتراويد و اوراق زندگي اش سراسر سرشار از احاديث روايتها و كلمات قصار و نصيحت هاست.
شب ميلادش، فضاي ساكت و آرام مدينه، مبهوت نورافشاني خانه گلين امام سجاد (ع) است و فروغي نوراني، آسمان مدينه را روشن كرده است؛ نوري كه از چهره معصوم و منور نوزادي مبارك به آسمان ساطع است. چشمه جاري شكافنده علم ها در بيابان خشكيده دانش جوشيدن گرفت و جان جويندگان علم و معرفت را از زلال پر بركت خود سيراب ساخت.
/Veladat81/v-7-01.jpg)
محمد پسر علی ملقب به باقر (زادروز سوم صفر سال ۵۷ هق - درگذشت سال ۱۱۴ هق) نام امام پنجم شیعیان است. کنیه وی «ابو جعفر» و القابش «باقرالعلوم «شاکر»، «صابر» و «هادی» بودهاست. مادر وی فاطمه دختر حسن مجتبی و پدرش علی بن حسین بود و در مدینه متولد گشت. و در ۷ ذی الحجه سال ۱۱۴ ه ق درگذشت و وی در بقیع مدفون است
امام پنجم (ع) بسيار گشاده رو و با مؤمنان و دوستان خوش برخورد بود. با همه اصحاب مصافحه مي کرد و ديگران را نيز بدين کار تشويق مي فرمود. در ضمن سخنانش مي فرمود:
مصافحه کردن کدورتهای درونی را از بين مي برد و گناهان دو طرف - همچون برگ درختان در فصل خزان - ميريزد.
امام باقر (ع) در صدقات و بخشش و آداب اسلامی مانند دستگيری از نيازمندان و تشييع جنازه مؤمنين و عيادت از بيماران و رعايت ادب و آداب و سنن دينی، کمال مواظبت را داشت. ميخواست سنتهای جدش رسول الله (ص) را عملاً در بين مردم زنده کند و مکارم اخلاقی را به مردم تعليم نمايد. در روزهای گرم برای رسيدگی به مزارع و نخلستانها بيرون مي رفت و با کارگران و کشاورزان بيل مي زد و زمين را برای کشت آماده مي ساخت. آنچه از محصول کشاورزی - که با عرق جبين و کد يمين - به دست مي آورد در راه خدا انفاق مي فرمود. بامداد که برای ادای نماز به مسجد جدش رسول الله (ص) مي رفت، پس از گزاردن فريضه، مردم گرداگردش جمع مي شدند و از انوار دانش و فضيلت او بهره مند مي گشتند.
نوشته شده توسط عابدینیان در جمعه چهاردهم تیر 1387 ساعت 17:3 موضوع | لینک ثابت
نقطه مفهومیاست مجرّد جهت بیان موضعی دقیق در زمان یا مکان.
دایره، مجموعهای است از بینهایت نقطه که فاصله آنها از یک نقطه (مرکز دایره) به یک اندازه است. این فاصله را شعاع دایره میگویند و معمولاً با حرف r نمایش میدهند.
در حقیقت، دایره یک بیضی است که کانونهای آن بر همدیگر منطبقاند.
دایره، یکی از سازهای کوبهای ایرانی است.این ساز، تقریباً مانند دف است و تنها تفاوت این دو در آنجاست که دف، معمولاً دارای زنجیرهای کوچکی در داخل است که صدای آن را متفاوت میکند.
ساز کوبهای سازی است که صدا در آن با کوبیدن، تکان دادن، مالش یا خراشیدن ایجاد میشود. سازهای کوبهای معمولاً در موسیقی برای نگهداشتن ضرب (ریتم) بکار میروند، ولی توانائی اجرای ملودی را هم دارند. این ساز احتمالاً پس از صدای انسانی قدیمیترین نوع ساز است.
دف، یکی از سازهای کوبهای در موسیقی ایرانی است.
این ساز شبیه به دایره ولی بزرگتر از آن است. چنانکه از کتابهای موسیقی و نوشتهها و اشعار بر میآید، در دوره اسلامی ایران، این ساز برای پشتیبانی از ساز و حفظ وزن به کار میرفته و رکن اصلی مجالس عیش و طرب و محافل اهل ذوق و عرفان بوده که قوالان هم با خواندن سرود و ترانه آن را به کار میبردند. در کتابهای لغت در معنی دف یا دایره مینویسند: آن چنبری است از چوب که بر روی آن پوست کشند و بر چنبر آن حلقهها آویزند. در قدیم برای آنکه طنین بهتری داشته باشد روی دف پوست آهو میکشیدند.
همچنین در انجیل مقدس آمده است که پس از آنکه حضرت موسی (ع)از رود نیل گذشت مریم نبیه(که از نزدیکان موسی(ع) بود)دف به دست گرفت و شروع به سرودن و نواختن کرد.
در قدیم دف یا دایره کوچک را که چنبر آن از روی و برنج ساخته میشد خمک یا خمبک میگفتند. به دست زدن با وزن و به اصطلاح بشکن زدن هم خمبک یا خمبک میگفتند.
دفهایی هم بوده که بر چنبر آن زنگ تعبیه میکردند و مینواختند. زنگهای دف را جلاجل میگفتند. در دوره اسلامی به کسانی که دف یا دایره مینواختند جلاجل زن میگفتند.
در ایران کهن جلاجل وسیلهای بیضی شکل و بزرگ بود که زنگهایی بر آن میبستند و در جنگها به کار میبردند و ظاهراً صدای مهیبی داشته است.
دف را که بر آن زنگوله تعبیه میکنند دف زنگی میگویند.
پس از آنکه تمبک مجلسی شد به تدریج جای دف را گرفت و از رونق دف کاست و دف را بیشتر در شهرهای کوچک وقصبات در مجالس عیش و سرور به کار میبردند به ویژه در کردستان و آذربایجان بسیار متداول بود و نوازندگان ماهر داشت. در سالهای اخیر دف نوازی در بیشتر شهرهای ایران رایجتر شده است و هنر آموزان به آموختن آن روی آوردهاند.
نوشته شده توسط عابدینیان در یکشنبه نهم تیر 1387 ساعت 19:20 موضوع | لینک ثابت
همانا ما کوثر را به تو اعطا کردیم پس برای پرودگارت نماز بخوان وقربانی کن .
سوره مبارکه کوثر آیه 2-1
شده عالمی منور ، ز طلوع نور زهرا (س)
که جمال حق ، نمایان ، شده با طلوع زهرا (س)
خداوند از خشم فاطمه خشمگين و به سبب خشنودي او خشنود مي شود، فاطمه پاره
تن من است، هر كس او را بيازارد مرا آزرده است آن كس كه با او دوستي ورزد با من
دوستي ورزيده است. فاطمه قلب و روح من است، فاطمه بانوي زنان دو جهان است.
پیامبر اکرم (ص)
میلاد با سعادت و سراسر نور و برکت امّ الائمه ، بانوی دو عالم ، حضرت فاطمه زهرا (س)
و روز زن بر تمامی شیعیان جهان بویژه مادران عزیز مبارک باد
نوشته شده توسط عابدینیان در سه شنبه چهارم تیر 1387 ساعت 23:50 موضوع | لینک ثابت
آخرین نوشته ها
